Duiken in je zielsmissie: mag, kan en doe je dat?

Soms kom je op een punt in je leven waarop je voelt dat je een sprong moet wagen. Niet zomaar een sprong, maar een diepe duik in wat je het meeste raakt: jouw zielsmissie. Toch knaagt er soms iets, voel je weerstand. Wat als je voelt dat je mag en kunt duiken, maar het toch niet doet? Wat als je diep van binnen weet dat het tijd is, maar iets in jou blijft aarzelen? Dat je slechts een teen in het water steekt en weer terugdeinst.

Afgelopen week zat ik in een intervisiebijeenkomst, waar we met z’n allen juist durven kijken naar onze zielsmissie, onze verlangens en onze weerstanden. Toen ik gevraagd werd te gaan staan voor mijn missie, bleek ik gezegd te hebben: oeh ik mag niet duiken voor mijn missie, ik kan niet duiken voor mijn missie. Ik bedoelde uiteraard, dat ik voel dat ik verantwoordelijkheid te nemen heb voor mijn missie, maar de directe link met mijn grote passie (duiken) was een enorme spiegel. Gelukkig werd ik daar door een lieve collega/vriendin op gewezen.

Voor mij is duiken namelijk iets magisch. De stilte onder water, het gewichtloze gevoel, de totale overgave aan een andere wereld—het brengt me rust, helderheid en een diep vertrouwen. En toch, als ik de vergelijking trek met het duiken in mijn zielsmissie, voelde ik een terughoudendheid. Waarom? En is het juist niet de bedoeling dat ik misschien wel nog dieper moet duiken voor mijn missie?

De diepte Ingaan: verlangen en weerstand
Duiken vraagt om loslaten, overgave en vertrouwen. Het is een beweging naar binnen, naar het onbekende. Precies zoals je zielsmissie dat doet. Maar wat houdt ons tegen?
🔹 Angst voor het onbekende – Wat als ik me helemaal overgeef en het anders loopt dan ik had gedacht?
🔹 De verantwoordelijkheid die erbij komt kijken – Wat als ik écht in mijn missie stap en niet meer terug kan?
🔹 Oude overtuigingen – Mag ik dit wel doen? Is het veilig om volledig voor mijn missie te gaan? Want wat als ik erop afgerekend wordt?
 🔹 Twijfel aan eigen kunnen – Kan ik dit eigenlijk wel? Ben ik er klaar voor? En geloof me, deze is enorm groot in mij!
Herken je dat ook? Je verlangen is er, en toch voelt het alsof iets je tegenhoudt om volledig de sprong te wagen. Alsof je met één voet op de rand staat en de andere nog stevig op het vertrouwde land.

Wat heeft je ziel nodig?
Misschien is het niet de sprong zelf die spannend is, maar het idee dat er geen weg terug is. Erkennen dat het enorm spannend is, is voor mij dan steeds weer de eerste stap. Voelen hoe enorm groots die stap kan lijken, het loslaten van bekende patronen en gedragingen. Voelen welke emoties daarmee gepaard gaan.

Maar wat als duiken niet betekent dat je verdrinkt, maar dat je juist leert ademen op een dieper niveau? Dat je niet hoeft te haasten, maar in je eigen tempo mag zakken in wat klopt voor jou? Want dat is wat er gebeurt onder water.

Als ik voel dat er weerstand is, vraag ik mezelf dan af:
✨ Waar ben ik bang voor als ik écht duik in mijn zielsmissie?
 ✨ Wat heb ik nodig om me veiliger te voelen in deze beweging?
 ✨ Welke kleine stap kan ik vandaag zetten om dichter bij mijn missie te komen?
Ik weet (ook door het duiken) dat als ik me op de stroom mee laat voeren, het leven me precies daar brengt waar het de bedoeling is. Dat ik daarop mag vertrouwen. Mijn adem is immers altijd bij me.

Ik weet ook dat mijn missie altijd bij me is en geduldig wacht totdat ik dat volledig leef. Dat mijn ziel me niet wil overspoelen, maar me wil laten voelen dat ik krachtig genoeg en vrij ben om de diepte in te gaan.

En nu; ik kan weer een laag dieper voelen dat het echt tijd is om nog dieper te duiken. In april ga ik weer letterlijk duiken. Ik voel nu alweer zoveel nieuwsgierigheid èn verlangen om te gaan ontdekken wat de diepte van de zee me nu weer wil laten zien. Want dat is wat duiken met me doet. Letterlijk en figuurlijk.

Doe jij met me mee?

Adem in. Voel het verlangen. En laat je meevoeren. Je bent klaar. Jouw missie wacht op jou.
​
Laten we diepzielduiken.